Dat al het begin moeilijk is, dat ervaar ik in Tanzania ook. Jetlag, cultuurshock, andere voeding (die je darmen niet gewend zijn) en slaapgebrek kan een reis sowieso lastiger maken. Toch is het contact met anderen hier iets wat ik het lastigs vind. Internet hier is een heel gedoe (ik zal jullie de details besparen), maar ik schrijf mijn berichten allemaal eerst in word om ze daarna als ik internet heb te kopiëren naar mijn mail/weblog. Zo kreeg het thuisfront zondag en een mail én de weblog te lezen met twee hele verschillende verhalen. Dit zette mij wel aan het denken, waarom zou ik alleen de leuke dingen vertellen?

In de verre omtrek ben ik de enige buitenlander. In de stad heb ik toevallig een handjevol blanke toeristen vanuit de auto gespot. Ik woon hier op het erf van een weeshuis, maar wie hier allemaal wonen is mij nog niet duidelijk. Er zijn een aantal jongere kinderen, maar de meesten zijn al wat ouder, sommigen slapen hier anderen slapen verderop in een nog niet afgebouwd huis. De laatste jongeren komen hier alleen om te eten/werken. Vooral met deze oudere jeugd (mijn leeftijdsgenoten) heb ik moeite om contact mee te maken. Als ik ze groet of wat vraag, krijg ik nauwelijks antwoord. Als ik glimlach krijg ik een stoïcijns gezicht terug. De wat jongere kinderen zijn wat spraakzamer, maar aan hun antwoorden (yes, no of mijn woorden herhalen) te horen, begrijpen ze mij niet.

Donderdag zou ik helpen met koken dit is hier bijna een dagtaak (5 uur) waarin er eerst hout gesprokkeld word, vuur aangemaakt en dan begint het echte koken pas. Ik probeerde hier zoveel mogelijk mee te helpen. In Nederland een keukenprinses zijn betekent niet dat je dat in Tanzania ook bent. Ik had dus erg veel moeite om alles op de juiste manier te doen, zij probeerden mij zo goed als mogelijk te vertellen dat het toch op een andere manier moest. Op de binnenplaats waar we kookten kwamen er steeds meer mensen binnendruppelen. Het was aan hun lichaamstaal te zien dat het erg gezellig was, zo nu en dan werd er naar mij gekeken wat gezegd en gelachen. Op dat moment voelde ik mij een echte buitenlander. Toen de rapen (oké het was rijst) gaar waren kon ik het eten meenemen naar mijn huisje waar ik het onder het geluid van de Westerse muziek opat.

Ik krijg zo wel erg veel respect voor emigranten en nog veel meer voor gastarbeiders en vluchtelingen in Nederland. Ik zit hier nog in de voorkeurspositie dat ik een westerling ben met geld en kennis. Het is moeilijk om ander werk te doen, waar je opdrachten krijgt in een taal die je niet begrijpt en waar mensen niet met je maar om je lachen. Gelukkig heb ik in mijn huisje muziek om daar even helemaal in op te gaan.

Na weer een moeilijke dag, was het zondag tijd om naar de kerk te gaan. De kerk is in Mdawi erg belangrijk en dat was aan de toeloop ook wel te zien. Ik kan me voorstellen dat mensen hier graag komen want er is veel muziek en dans. Jongeren hebben hier in de buurt niet iets om uit te gaan, dus in de kerk gaan zij helemaal uit hun dak. Er was een groep jongens die zonder schaamte (of drank) op het podium vol passie aan het dansen waren. Na de dienst waagde ik nog maar eens een poging om contact te maken. Ik gaf de jongens een compliment over het dansen en ik vroeg of zij mij die dans ook konden leren. Er verscheen nu een welgemeende glimlach en na wat overleg vertelden ze dat het wel kon. ’s Avonds werd er op mijn deur geklopt dat de dansles zou beginnen. De passie werkte aanstekelijk en de jongens deden hun best om het mij zo goed mogelijk uit te leggen. In hun houding naar mij toe merkte ik dat er ook wat veranderde. Ze werden opener en in plaats van om mij, lachten ze met mij. Mijn verbazing werd nog groter toen ik merkte dat sommige jongens ook nog best wel goed Engels konden. Volgende week zondag volgt dansles nummer 2!

Ik hoop dat dit het begin kan worden om van de solonaise naar de polonaise te gaan!